اصل ۲۷ قانون اساسی:   تشکیل

 اجتماعات و راه‏پیمایی‏ها، بدون

 حمل سلاح، به شرط آن که مخل

 به مبانی اسلام نباشد آزاد است.

تا حالا عادت داشتید اشیاء بی مصرف رو انبار کنید؟ و فکر کنید یه روزی – کی میدونه چه وقت – شاید به دردتون بخوره؟

تا حالا شده که پول هاتون رو جمع کنین و به خاطر اینکه فکر می کنید در آینده شاید بهش محتاج بشین، خرجش نکنید؟

تا حالا شده که لباسهاتون، کفشهاتون، لوازم منزل و آشپزخونتون و چیزای دیگه رو که حتی یکبار هم از اونا استفاده نکردین، انبار کنید؟

درون خودت چی؟ تا حالا شده که خاطره ی سرزنش ها، خشم ها، ترس ها و چیزای دیگه رو به خاطر بسپاری؟

دیگه نکن! تو داری بر خلاف مسیر کایابی خودت حرکت می کنی!

باید جا باز کنی ... ، یه فضای خالی تا اجازه بده چیزای تازه به زندگیت وارد بشه.

باید خودتو از شر چیزای بی مصرفی که در تو و زندگیت هستن خلاص کنی تا کامیابی به زندگیت وارد بشه.

قدرت این تهی بودن در اینه که هر چی که آرزوش رو داشتی ، جذب می کنه.

تا وقتی که در جسم و روح خودت احساسات بی فایده رو نگهداری، نمی تونی جای خالی برای موقعیت های تازه بوجود بیاری.

خوبیها باید در چرخش باشن ....

کشوها، قفسه ها، اتاق کار و گاراژ رو تمیز کن.

هر چیزی رو که دیگه لازم نداری بنداز دور ...

میل به نگهداشتن چیزای بی مصرف، زندگی رو پر پیچ و تاب می کنه.

این اشیاء نیستن که چرخ زندگی تو رو به حرکت در میارن ....

به جای نگهداشتن ...

وقتی انبار می کنیم، احتمال خواستن رو تصور می کنیم ، احتمال تنگدستی رو ....

فکر می کنیم که فردا شاید لازم بشن و نمی تونیم دوباره اونا رو فراهم کنیم ...

با این فکر تو دو تا پیغام به مغزت و زندگیت می فرستی :

که به فردا اعتماد نداری ...

و اینکه تو شایسته چیزای خوب و تازه نیستی

به همین دلیل با انبار کردن چیزای بی مصرف خودتو سر پا نگه می داری

برقص

چنانکه گویی کسی تو را نمی بیند

عشق بورز

چنانکه گویی هرگز آزرده نشده ای

بخوان

چنانکه گویی کسی تو را نمی شنود

زندگی کن

چنانکه گویی بهشت روی زمین است

خودت رو از قید هرچه رنگ و روشنایی باخته، برهان

بذار نو به زندگیت وارد بشه

و خودت ...

به همین دلیل بعد از خوندن این مطلب ... نگهش ندار ... به دیگران بده ....

امید که صلح و کامیابی برات به ارمغان بیاره

آمین

منبع: http://sare2008.persianblog.ir/

دیشب دوباره خواب دیدم، مثل همیشه

خوابی مبهم و شیرین

به شیرینی آن شکلات عید دوران کودکی

دیشب دوباره تو بودی و من

دست من در دستت

و من تو را باز مثل اون روزها بزرگ میدیدم

و تو که به من افتخار میکردی که باز هم شاگرد اول شدم

جایزه ام روسری صورتی و لبخند رضایت تو بود

دیشب مثل همان روزها بود

من نگران نبودم

جون تو بودی

و تو اینگونه برایم هستی

"میم" تو مهربانی

"الف" ات امنیت

"دال" تو درمان

و "ر"ات روشنایی بخش زندگیم

. . .

تو که رفتی همه را بردی،

من ماندم و همه ی

بی مهری ها،

نگرانی ها ،

دردها

و تاریکی های دنیا . . .

باز هفت سین سرور
ماهی و تنگ بلور
سکه و سبزه و آب
نرگس و جام شراب

باز هم شادی عید
آرزوهای سپید
باز لیلای بهار
باز مجنونی بید

باز هم رنگین کمان
باز باران بهار
باز گل مست غرور
باز بلبل نغمه خوان

باز رقص دود عود
باز اسفند و گلاب
باز آن سودای ناب
کور باد چشم حسود

باز نوروز سعید
باز هم سال جدید
باز هم لاله عشق
خنده و بیم و امید

فریبا شش بلوکی

نجار پیری خود را برای بازنشسته شدن آماده می کرد. یک روز او با صاحبکار خود موضوع را درمیان گذاشت.
پس از روزهای طولانی و کار کردن و زحمت کشیدن، حالا او به استراحت نیاز داشت و برای پیدا کردن زمان این استراحت می خواست تا او را از کار بازنشسته کنند.
صاحب کار او بسیار ناراحت شد و سعی کرد او را منصرف کند، اما نجار بر حرفش و تصمیمی که گرفته بود پافشاری کرد.
سرانجام صاحب کار درحالی که با تأسف با این درخواست موافقت می کرد، از او خواست تا به عنوان آخرین کار، ساخت خانه ای را به عهده بگیرد. نجار در حالت رودربایستی، پذیرفت درحالیکه دلش چندان به این کار راضی نبود. پذیرفتن ساخت این خانه برخلاف میل باطنی او صورت گرفته بود. برای همین مواد اولیه نامرغوبی تهیه کرد و به سرعت و بی دقتی، به ساختن خانه مشغول شد و به زودی کار را تمام کرد. او صاحبکار را از اتمام کار باخبر کرد. صاحب کار برای دریافت کلید آخرین کار به آنجا آمد.

زمان تحویل کلید، صاحب کار آن را به نجار بازگرداند و گفت: این خانه هدیه ای است از طرف من به تو، به خاطر سالهای همکاری. نجار، بهت زده و بسیار شرمنده شد.
در واقع اگر او می دانست که خودش قراراست در این خانه ساکن شود، لوازم و مصالح بهتری تهیه می کرد و تمام مهارتی که داشت برای ساخت آن بکار می برد. یعنی کار را به صورت دیگری پیش می برد.

این داستان ماست. ما زندگیمان را می سازیم. هر روز میگذرد. گاهی کمترین توجهی به آنچه که می سازیم نداریم، پس در اثر یک شوک و اتفاقی غیرمترقبه می فهمیم که مجبوریم در همین ساخته ها زندگی کنیم. اگر چنین تصوری داشته باشیم، تمام سعی خود رابرای ایمن کردن شرایط زندگی خود می کنیم. فرصتها از دست می روند و گاهی بازسازی آنچه ساخته ایم، ممکن نیست.

شما نجار زندگی خود هستید و روزها چکشی هستند که بر یک میخ از زندگی شما کوبیده می شود. یک تخته در آن جای می گیرد و یک دیوار برپا می شود.

مراقب سلامتی خانه ای که برای زندگی خود می سازید باشید.

هنوز روی درختها فقط جای کلاغه
گلها پرپرن ای وای
یه دیوونه تو باغه
دلم یک گل آتیش
تنم کوره داغه
ولی تو همه دنیا دریغ از یک چراغه

دریغ از یک چراغه

از اون گوشه دنیا به این گوشه رسیدم
نگین دنیا قشنگه قشنگی شو ندیدم
هنوز غم تو وجودم عذاب سینه سوزه
نگین گریه رو بس کن، نگین دنیا دو روزه
نگین دنیا دو روزه

کدوم ناله شب گیر،  کدوم ورد شبونه
کدوم طلسم و جادو دعای عاشقونه
از این گوشه دنیا به اون گوشه دنیا
منو به آشیونه به یارم میرسونه
به یارم میرسونه , به یارم میرسونه

کدوم جاده کدوم راه، کدوم اشک و کدوم آه
کدوم ابرو کدوم اوج، کدوم موج و کدوم ماه
از این گوشه دنیا به اون گوشه دنیا
منو به آشیونه به یارم میرسونه
به یارم میرسونه , به یارم میرسونه

هنوز قافله عشق به منزل نرسیده
قریقیم و صدامون به ساحل نرسیده
به ساحل نرسیده

هنوز اشک تو چشمام،  نگام خیره به راهه
نه آفتاب و نه مهتاب، چقدر دنیا سیاهه

چقدر دنیا سیاهه

کدوم جاده کدوم راه، کدوم اشک و کدوم آه
کدوم ابرو کدوم اوج، کدوم موج و کدوم ماه
از این گوشه دنیا به اون گوشه دنیا
منو به آشیونه به یارم میرسونه
به یارم میرسونه , به یارم میرسونه
به یارم میرسونه . . .

معلّم یک کودکستان به بچه‌هاى کلاس گفت که می‌خواهد با آن‌ها بازى کند. او به آن‌ها گفت که فردا هر کدام یک کیسه پلاستیکى بردارند و درون آن، به تعداد آدم‌هایى که از آن‌ها بدشان می‌آید، سیب‌زمینى بریزند و با خود به کودکستان بیاورند. فردا بچه‌ها با کیسه‌هاى پلاستیکى به کودکستان آمدند. در کیسه بعضی‌ها2تا، بعضی‌ها 4، بعضی‌ها تا7 سیب‌زمینى بود. معلّم به بچه‌ها گفت تا یک هفته هر کجا که می‌روند کیسه پلاستیکى را با خود ببرند. روزها به همین ترتیب گذشت و کم‌کم بچه‌ها شروع کردن به شکایت از بوى ناخوش سیب‌زمینی‌‌هاى گندیده. به علاوه، آن‌هایى که سیب‌زمینى بیشترى در کیسه خود داشتند از حمل این بار سنگین خسته شده بودند. پس از گذشت یک هفته، بازى بالاخره تمام شد و بچه‌ها راحت شدند. معلّم از بچه‌ها پرسید: «از این که سیب‌زمینی‌ها را با خود یک هفته حمل می‌کردید چه احساسى داشتید؟» بچه‌ها از این که مجبور بودند سیب‌زمینی‌هاى بدبو و سنگین را همه جا با خود ببرند شکایت داشتند. آنگاه معلّم منظور اصلى خود از این بازى را این چنین توضیح داد: «این درست شبیه وضعیتى است که شما کینه آدم‌هایى که دوستشان ندارید را در دل خود نگاه می‌دارید و همه جا با خود می‌برید. بوى بد کینه و نفرت، قلب شما را فاسد می‌کند و شما آن را همه جا همراه خود حمل می‌کنید. حالا که شما بوى بد سیب‌زمینی‌ها را فقط براى یک هفته نتوانستید تحمل کنید پس چطور می‌خواهید بوى بد نفرت را براى تمام عمر در دل خود تحمل کنید؟»

بوی عیدی، بوی دود، بوی کاغذ رنگی

بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو

بوی یاس جانماز ترمه مادر بزرگ

با اینا زمستونو سر می‌کنم.

با اینا خستگی‌مو در می‌کنم.

شادی شکستن قلک پول

وحشت کم شدن سکه عیدی از شمردن زیاد

بوی اسکناس تا نخورده لای کتاب

با اینا زمستونو سر می‌کنم.

با اینا خستگی‌مو در می‌کنم.

فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه

شوق یک خیز بلند از روی بوته‌های نور

برق کفش جفت شده تو گنجه‌ها

با اینا زمستونو سر می‌کنم.

با اینا خستگی‌مو در می‌کنم.

عشق یک ستاره ساختن با پولک

ترس ناتموم گذاشتن جریمه‌های عید مدرسه

بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

با اینا زمستونو سر می‌کنم.

با اینا خستگی‌مو در می‌کنم.

بوی باغچه بوی حوض، عطر خوب نسرین

شب جمعه پی فانوس توی کوچه گم شدن

توی جوی لاجوردی هوس یه آبتنی

با اینا زمستونو سر می‌کنم.

با اینا خستگی‌مو در می‌کنم.

از خدا خواستم عادتهای زشت را ترکم بدهد؛ خدا فرمود: خودت باید آنها را رها کنی.

از او درخواست کردم فرزند معلولم را شفا دهد؛ فرمود: لازم نیست، روحش سالم است، جسم هم موقت است.

از او خواستم لا اقل به من صبر عطا کند؛ فرمود: صبر حاصل سختی و رنج است، عطا کردنی نیست، آموختنی است.

گفتم مرا خوشبخت کن؛ فرمود: نعمت از من، خوشبخت شدن از تو.

از او خواسم مرا گرفتار درد نکند؛ فرمود: رنج از دلبستگی های دنیایی جدا و به من نزدیکترت می کند.

از او خواستم روحم را رشد دهد؛ فرمود: خودت باید رشد کنی، من فقط شاخ و برگ اضافیت را هرس می کنم، تا بارور شوی.

از او خواستم کاری کند از زندگی لذت کامل ببرم؛ فرمود: برای این کار من به تو زندگی دادم.

از خدا خواستم کمکم کند همانقدر که او مرا دوست دارد من هم دیگران را دوست بدارم؛

خدا فرمود: بالاخره اصل مطلب دستگیرت شد. 

خطوط را رها خواهم کرد
و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد

و از میان شکلهای هندسی محدود
به پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد

من عریانم عریانم عریانم
مثل سکوتهای میان کلام های محبت عریانم

و زخمهای من همه از عشق است
از عشق عشق عشق

من این جزیره سرگردان را از انقلاب اقیانوس
و انفجار کوه گذر داده ام

و تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بود
که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد  . . .

 

وقتی كه اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود
و در تمام شهر
قلب چراغهای مرا تكه تكه می كردند

 

وقتی كه چشم های كودكانه عشق مرا
با دستمال تیره قانون می بستند

و از شقیقه های مضطرب آرزوی من
فواره های خون به بیرون می پاشید

وقتی كه زندگی من دیگر
چیزی نبود هیچ چیز بجز تیك تاك ساعت دیواری

دریافتم  باید   . . . . ..     باید     . . . . . . .      باید

             دیوانه وار دوست بدارم   . . .  . . . . . . 

 

                                                        فـر وغ فرخـزاد

 

من پری کوچک غمگينی را می‌شناسم که در اقيانوسی مسکن دارد و دلش را در يک نی‌لبک کوچک می‌نوازد آرام آرام.  پری کوچکی که شب از يک بوسه می‌ميرد و سحرگاه از يک بوسه به دنيا خواهد آمد . . .

روزگاری پادشاه ثروتمندی بود که چهار همسر داشت. اوهمسر چهارم خود را بسیار دوست می‌داشت و او را با گرانبهاترین جامه‌ها می‌آراست و با لذیذترین غذاها از او پذیرایی می‌کرد. این همسر از هر چیزی بهترین را داشت.

پادشاه همچنین همسر سوم خود را بسیار دوست می‌داشت و او را کنار خود قرار می‌داد اما همیشه از این بیم داشت که مبادا این همسر او را به خاطر دیگری ترک نماید.

پادشاه به زن دوم هم علاقه داشت او محرم اسرار شاه بود و همیشه با پادشاه مهربان و صبور و شکیبا بود. هر گاه پادشاه با مشکلی روبرو می‌شد به او متوسل می‌شد تا آن را مرتفع نماید.

همسر اول پادشاه شریک بسیار وفاداری بود و در حفظ و نگهداری تاج و تخت شاه بسیار مشارکت می‌کرد. اما پادشاه این همسر را دوست نمی‌داشت و برعکس این همسر شاه را عمیقاً دوست داشت ولی شاه به سختی به او توجه می‌کرد.

روزی از این روزها شاه بیمار شد و دانست که فاصله زیادی با مرگ ندارد.

سراغ همسر چهارم خود که خیلی مورد توجه او بود رفت گفت من تو را بسیار دوست داشتم بهترین جامه‌ها را بر تن تو پوشانده‌ام و بیشترین مراقبتها را از تو بعمل آورده‌ام اکنون که من دارم می‌میرم آیا تو مرا همراهی خواهی کرد ؟

گفت: به هیچ وجه !! و بدون کلامی از آنجا دور شد این جواب همانند شمشیر تیزی بود که بر قلب پادشاه وارد شد.

پادشاه غمگین و ناراحت از همسر سوم خود پرسید من در تمام عمرم تو را دوست داشته‌ام هم اکنون رو به احتضارم آیا تو مرا همراهی خواهی کرد و با من خواهی آمد؟

گفت نه هرگز !! زندگی بسیار زیباست اگر تو بمیری من مجددا ازدواج خواهم کرد و از زندگی لذت می‌برم!

پادشاه نا امید سراغ همسر دوم خود رفت و از او پرسید من همیشه در مشکلاتم از تو کمک جواسته‌ام و تو مرا یاری کردی من در حال مردنم آیا تو با من خواهی بود ؟

گفت نه متأسفم من در این مورد نمی‌توانم کمکی انجام دهم من در بهترین حالت فقط می‌توانم تو را داخل قبرت بگذارم! این پاسخ مانند صدای غرش رعد و برقی بود که پادشاه را دگرگون کرد!

در این هنگام صدایی او را به طرف خود خواند و گفت من با تو خواهم بود تو را همراهی خواهم کرد!

هر کجا که تو قصد رفتن نمایی!

شاه نگاهی انداخت همسر اول خود را دید! او از سوء تغذیه لاغر و رنجور شده بود شاه با صدایی بسیار اندوهناک و شرمساری گفت:

من در زمانی که فرصت داشتم باید بیشتر از تو مراقبت بعمل می‌آوردم من در حق تو قصور کردم ...

در حقیقت همه ما دارای چهار همسر یعنی همفکر در زندگی خود هستیم. همسر چهارم: همان جسم ماست مهم نیست که چه میزان سعی و تلاش برای فربه شدن و آراستگی آن کردیم وقتی ما بمیریم او ما را ترک خواهد کرد.

همسر سوم: دارایی‌ها، موقعیت و سرمایه ماست زمانی که ما بمیریم آنها نصیب دیگران می‌شوند.

همسر دوم :خانواده و دوستانمان هستند مهم نیست که چقدر با ما بوده‌اند حداکثر جایی که می‌توانند باما بمانند همراهی تا مزاز ماست.

همسر اول: روح ماست که اغلب در هیاهوی دست یافتن به ثروت و قدرت و لذایذ فراموش می‌شود. در حالی که روح ما تنها چیزی است که هر جا برویم ما را همراهی می‌کند .

پس از آن مراقبت کن او را تقویت کن و به او رسیدگی کن که این بزرگترین هدیه هستی برای توست.

دکتر وین دایر:

 

نغمه گل سرخ آوای هوسناک عقابی است
و شميم رز سفيد آواز عشق کبوتر

اما هديه من به تو غنچه گلبهی رنگی است
که بر تاج گلبرگش سرخی عشق دارد

شهدعشقی ناب
لبريز از شوق بوسه بر لبانش ...

 

توکل مصداق کلید است؛

و دستی که کلید را می چرخاند، از برای گشایش، همان خداوند است .

حال این تویی؛ که تا چه اندازه این کلید را تصور یا واقعیت نمایی ،

و چند قدم برای گشایش به جلو آیی !

"منظور؛ صرف داشتن کلید و دست گشایش، هر دری دق الباب نگردد ! "

من از این دنیا چی میخوام،  دو تا  صندلی چوبی

که من و تورو بشونه، واسه گفتن خوبی

من از این دنیا چی میخوام، یه وجب زمین خالی

همونقدر که یه اتاقک، بشه خونه ی خیالی

من از این دنیا چی میخوام، یه جعبه مداد رنگی

بکشم رو تن دنیا، رنگ خوبی و قشنگی

آدمای دست و دلباز، از توی قلک طاقچه

بردارن بذر محبت، واسه بارداری باغچه

من از این دنیا چی میخوام، دو تا بال برای پرواز

برم تا روز تولد، برسم به فصل آواز . . .

ساقی بده پیمانه ای ز آن می که بی خویشم کند
بر حسن شور انگیز تو عاشق تر از پیشم کند
زان می که در شبهای غم بارد فروغ صبحدم
 غافل کند از بیش و کم فارغ ز تشویشم کند
نور سحرگاهی دهد فیضی که می خواهی دهد
با مسکنت شاهی دهد سلطان درویشم کند
 سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا
وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند
بستاند ای سرو سهی سودای هستی از رهی
یغما کند اندیشه را دور از بد اندیشم کند

"شعر از رهی معیری"

همیشه وقتی گرفتاریم خدا خدا میکنیم و تا میتونیم بهش غر میزنیم، ولی همین که در رحمتشو به رویمون باز می کنه یادمون میره که کجا بودیم و کی بود که این همه بهمون لطف کرد، وقت سپاسگزاری که میشه، سبب ساز این همه خوشبختی رو یادمون میره . . . ؟؟ ! ! !

خدای خوبم برای همه خوشبختی که بهم دادی، سپاسگزارم . . .

دم ده و عشوه ده ای دلبر سیمین بر من

که دمم بی دم تو چون اجل آمد بر من

دل چو دریا شودم چون گهرت درتابد

سر به گردون رسدم چونک بخاری سر من

خنک آن دم که بیاری سوی من باده لعل

بدرخشد ز شرارش رخ همچون زر من

زان خرابم که ز اوقاف خرابات توام

در خرابی است عمارت شدن مخبر من

شاهد جان چو شهادت ز درون عرضه کند

زود انگشت برآرد خرد کافر من

پیش از آنک به حریفان دهی ای ساقی جمع

از همه تشنه ترم من، بده آن ساغر من

بنده امر توام خاصه در آن امر که تو

گوییم خیز نظر کن به سوی منظر من

هین برافروز دلم را تو به نار موسی

تا که افروخته ماند ابدا اخگر من

من خمش کردم و در جوی تو افکندم خویش

که ز جوی تو بود رونق شعر تر من

درجزیره ای زیبا تمام حواس زندگی می کردند: شادی ـ غم ـ غرورـ عشق و...
روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت.
همه ساکنین جزیره قایقهایشان را آماده وجزیره را ترک می کردند.
اما عشق می خواست تا آخرین لحظه بماند چون او عاشق جزیره بود.
وقتی جزیره به زیر آب فرومی رفت عشق از ثروت که با قایق با شکوهی جزیره را ترک می کرد کمک خواست و به او گفت: "آیا می توانم با تو همسفر شوم؟"
ثروت گفت: "نه من مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم دارم و دیگر جایی برای تو وجود ندارد."
پس عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکان امنی بود کمک خواست.
غرور گفت: "نه نمی توانم تو را با خود ببرم چون تمام بدنت خیس و کثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد."
غم در نزدیکی عشق بود.
پس عشق به او گفت: "اجازه بده تا من با تو بیایم!"
غم با صدای حزن آلود گفت: "آه عشق من خیلی ناراحت هستم.احتیاج دارم تا تنها باشم."
عشق این بار سراغ شادی رفت و او را صدا زد، اما او آنقدر غرق شادی بود که صدای او را نشنید.
آب هر لحظه بالا و بالاتر می آمد و عشق دیگر ناامید شده بود که ناگهان صدایی سالخورده گفت:
"بیا عشق تو را خواهم برد."
عشق آنقدر خوشحال شده بود که حتی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد و سریع خود را داخل قایق انداخت و جزیره را ترک کرد.
وقتی به خشکی رسیدند پیرمرد به راه خود رفت وعشق تازه متوجه شد کسی که جانش را نجات داده بود، چقدر بر گردنش حق دارد.
عشق نزد علم که مشغول حل مسئله ای روی شنهای ساحل بود رفت و از او پرسید:
"آن پیر مرد که بود؟"
علم پاسخ داد: "زمان"
عشق با تعجب پرسید: "زمان؟ چرا او به من کمک کرد؟"
علم لبخند خردمندانه ای زد و گفت: "زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است......."

 شاید این بزرگترین احترام خداوند به انسان باشد که هیچکس را یکسان و شبیه دیگری خلق نکرده است. تمامی انسانها منحصر به فرد هستند.

پس هر یک از ما در زندگی مسئولیت های منحصر به فردی هم خواهیم داشت. در حقیقت هر انسان قطعه پازلی منحصر به فرد است.

قطعه ای که تنها برای رسیدن به جایگاه قطعی خود می‌تواند تلاش کند و اگر این قطعات را با هم مقایسه کنیم در حقیقت نوعی مسموم شدن است.

پس یادمان باشد که هر یک از ما در این دنیای خاکی یکتا هستیم و بی نظیر؛ و توانایی‌ها و استعدادهای خاص خویش را دارا هستیم که در نوع خود بدون رقیب و ارزشمند است.

وقتي دائم ميگي گرفتارم،
هيچ وقت آزاد نميشي.

وقتي دائم ميگي وقت ندارم،
بعد هيچوقت زمان پيدا نمي کني.

وقتي دائم ميگي فردا انجامش میدی،
اونوقت فرداي تو هيچ وقت نمياد.

وقتی صبحها از خواب بیداری می‌شیم، ما دوتا انتخاب داریم،

برگردیم بخوابیم و رؤیا ببینیم، یا بیدار بشیم و رؤیاهامون رو دنبال کنیم.

انتخاب با شماست . . .